1.8: Napięcie wyznacza współbrzmienie (synchronię odpowiedzi)

Strona główna ／ Rozdział 1: Teoria Włókien Energii (V5.05)

Punkty kluczowe

• Zasada wspólnego pochodzenia: Koordynacja powstaje, gdy jedno zdarzenie źródłowe ustanawia jednolitą zasadę „kształtowania fali”, a następnie zasada ta jest rozdzielana między różne kanały lub obszary; nie ma żadnej „niewidzialnej sieci” rozpiętej z góry.
• Lokalne kształtowanie fali: Każde miejsce stosuje tę zasadę, aby lokalnie ukształtować krajobraz napięć „morza energii”, i dokonuje odczytu po przekroczeniu progu; w ujęciu zbiorczym statystyki wykazują wysoki stopień zestrojenia.
• Bez sygnalizacji: Zmiana ustawienia w punkcie odległym modyfikuje jedynie późniejszy sposób grupowania statystycznego; lokalny rozkład brzegowy pozostaje niezmienny, nie da się wysłać wiadomości, a zasada przyczynowości pozostaje nienaruszona.

I. Obraz fizyczny

Pojedyncze zdarzenie w źródle ustanawia w morzu energii zasadę łączącą napięcie z orientacją — to właśnie zasada wspólnego pochodzenia. Każda strona pomiarowa zapisuje własną bazę pomiarową i warunki brzegowe w lokalnym ośrodku, lokalnie rzutuje wspólną zasadę i kończy odczyt po osiągnięciu progu.
Gdy następnie parujemy dane z wielu miejsc, ujawniają się silne korelacje; rozpatrywane osobno, każde miejsce pozostaje równomiernie losowe. Cały proces nie wymaga komunikacji na odległość i jej nie generuje.

II. Przykłady w dwóch skalach

• Mikroskala: para splątana
  Para fotonów (lub cząstek) wytworzona przez to samo źródło dzieli zasadę wspólnego pochodzenia. Przy niezależnie wybieranych, obrotowych bazach pomiarowych tego samego typu, statystyki parowane zmieniają się zgodnie z ustawieniami, podczas gdy każda strona z osobna pozostaje losowa. Kanał do przekazywania informacji nie istnieje.
• Makroskala: laser z blokadą modów (klasyczny przykład „wspólnej zasady”)
  Ściany rezonatora wraz z bilansem wzmocnień i strat wybierają jedną, jednolitą zasadę modalną. W całym rezonatorze faza i częstotliwość wyrównują się według tej zasady; gdy tryb się przełącza, cała wiązka zdaje się „zmieniać takt” jednocześnie. Taka synchronizacja wynika ze wspólnych warunków brzegowych, a nie ze splątania kwantowego, i jasno pokazuje, jak „jedna zasada” zapewnia koordynację w wielu miejscach.

III. Granica wobec procesów propagacji

Warto rozróżnić dwie klasy zjawisk:

• Oddziaływania typu propagacyjnego: Zaburzenie przekazywane jest punkt po punkcie przez ośrodek i ograniczane lokalną prędkością propagacji.
• Strukturalna współczesność: Zasada wspólnego pochodzenia zostaje ustalona już w źródle; każde miejsce wykonuje jedynie lokalną projekcję i odczyt. Ani energia, ani informacja nie przekraczają odległości, dlatego koordynacja statystyczna nie podlega granicy prędkości propagacji i nie narusza przyczynowości.

IV. Podsumowując

Koordynacja nie jest skutkiem przesyłania wiadomości na duże odległości. To statystyczny ślad jednej i tej samej zasady wspólnego pochodzenia, działającej lokalnie w wielu miejscach: jedna zasada, lokalne kształtowanie fali; statystyki zestrojone bez sygnalizacji.