1.11: Statystyczna grawitacja naprężeń

Strona główna ／ Rozdział 1: Teoria Włókien Energii (V5.05)

I. Czym jest (definicja i intuicja)
Statystyczna grawitacja naprężeń (STG) opisuje skutek netto niezliczonych prób „ciągnij–rozpraszaj”, uruchamianych przez uogólnione niestabilne cząstki (GUP). W sensie statystycznym „morze energii” zostaje dodatkowo ściągnięte, a w dużych skalach przybiera postać powoli falującego „stoku”. Materia i światło poruszające się po takim stoku doświadczają dodatkowego pociągu, drobnych odchyleń trajektorii i subtelnych zmian czasu dotarcia.
Aby przełożyć „niezliczone lokalne dociągnięcia” na „makroskopowy stok”, wprowadzamy jądro równoważne – wzorzec odpowiedzi. W obszarach cichych i długotrwale stabilnych jest ono niemal stałe; podczas dużych zdarzeń – jak zlewania, ścinanie czy turbulencje – staje się wzorcem dynamicznym, zależnym od czasu i kierunku, z opóźnieniem (reakcja o krok spóźniona) i regresją (stopniowy powrót po zdarzeniu). Schemat ten dopełnia szum tła naprężeń (TBN): zwykle najpierw rośnie szum, a stok pogłębia się później – w skrócie „najpierw szum, potem siła”.

II. Jak powstaje (sumowanie od mikro do makro)

• Pojedynczy wpływ jest mały, lecz ogromna jest liczba prób: każda mikrozmiana jest niewielka, ale kierunki często są współbieżne pod wpływem rozkładów widocznych, pól zewnętrznych i warunków brzegowych.
• Rozciągnięcie w czasie i przestrzeni: sumowanie tych drobnych dociągnięć w czasoprzestrzeni działa jak skręcanie włókien w linę – powstaje spójny stok.
• Wzorzec ustala reguły gry: jądro równoważne decyduje gdzie, kiedy i w którą stronę dociągnięcia akumulują się najskuteczniej; przy dużych zdarzeniach „porusza się” ono wraz ze środowiskiem.
• Jasna przyczynowość: szum od dopełniania/rozpadu pojawia się szybko; stok wymaga akumulacji, by stać się widoczny – stąd „najpierw szum, potem siła”.

III. Cechy kluczowe (bezpośrednio powiązane z obserwacjami)

• Dwa tryby wzorca: obszar spokojny ≈ wzorzec stabilny; obszar zdarzeniowy ≈ wzorzec dynamiczny i anizotropowy (o osi głównej, rytmie i pamięci).
• Nie „wybiera pasma”, lecz „trzyma się trasy”: po odjęciu wpływów pierwszoplanowych – np. plazmy – reszty na tej samej ścieżce (optyka, radio itd.) powinny zmieniać się zgodnie; różnice wynikają głównie z przebytych środowisk, a nie z „wyboru częstotliwości” przez grawitację.
• Jedna mapa do wielu zadań: zunifikowana mapa potencjału powinna równocześnie zmniejszać reszty w krzywych rotacji, soczewkowaniu i pomiarach czasu; jeśli każdy kanał wymaga własnej „łaty”, brakuje jedności.
• Opóźnienie i regresja: przy zlewaniach i silnym ścinaniu szum rośnie najpierw, stok – potem; po zdarzeniu stok cofa się we własnym rytmie.
• Zgodność lokalna: w doświadczeniach laboratoryjnych i bliskich testach grawitacyjnych prawa standardowe pozostają ważne; nowe efekty wybijają się przy długich trasach i dużych próbach statystycznych.

IV. Jak mierzyć (kryteria odczytu)

• Mapowanie łączone: rzutuj drobne reszty z krzywych rotacji, słabego/mocnego soczewkowania i opóźnień dotarcia na wspólne współrzędne nieba i sprawdzaj współkierunkowość oraz wspólny wzór.
• Kwantyfikacja „przód–tył”: użyj szeregów czasowych i korelacji krzyżowej, by wyznaczyć stabilne dodatnie opóźnienie między szumem a stokiem, śledząc tempo regresji po zdarzeniu.
• Wieloobrazowość (mocne soczewkowanie): dla tego samego źródła ścieżki powinny być skoherentne źródłowo; drobne odchylenia opóźnień i przesunięć ku czerwieni współbrzmią z ewolucją osi głównej.
• Skan pola zewnętrznego: porównuj kierunki preferowane i amplitudy w galaktykach izolowanych, grupach/klastrach i węzłach sieci kosmicznej, by znaleźć prawidłowości systemowe.
• Weryfikacja „bez wyboru pasma”: po korekcie dyspersji itd. reszty między pasmami na tej samej ścieżce powinny przesuwać się wspólnie.
  (W zgodzie z intuicyjnymi testami z 2.1: najpierw szum, potem siła; zgodność kierunku w przestrzeni; ścieżka odwracalna, co w naturze zwykle objawia się trajektorią regresji po zdarzeniu).

V. W zdaniu wobec obrazu głównego
Bez dokładania „nowych niewidzialnych cząstek” tłumaczymy dodatkowy pociąg jako odpowiedź ze statystycznego dociągania. Odczyt geometrii pozostaje ważny, lecz kauzalność spoczywa w naprężeniu i statystyce. W obszarach spokojnych – zgodność z dotychczasowymi testami; w obszarach zdarzeń dynamiczny wzorzec spójniej i oszczędniej scala subtelności wielokanałowe.

VI. Wskaźniki do sprawdzenia (lista „na co patrzeć”)

• Wyrównanie kierunków: reszty rotacji, soczewkowania i czasowania odchylają się współbieżnie wzdłuż jednej osi preferowanej, a oś główna obraca się wraz z polem zewnętrznym lub ścinaniem.
• Opóźnienie i regresja: skok szumu – później stok – potem odwrót; ten tryptyk powtarza się w wielu domenach danych.
• Jedno jądro, wiele zastosowań: tym samym wzorcem odpowiedzi dopasuj dynamikę i soczewkowanie, a następnie ekstrapoluj opóźnienia czasu, by reszty kurczyły się wspólnie.
• Efekt pola zewnętrznego: ruchy wewnętrzne galaktyk satelitarnych/karłowatych zmieniają się systematycznie wraz z natężeniem pola gospodarza.
• Przegląd epok: w tym samym rejonie nieba reszty wieloepokowe powoli suną po powtarzalnej ścieżce ewolucji.

VII. Dziesięć reprezentatywnych zjawisk STG we Wszechświecie

• Wypłaszczanie krzywych rotacji galaktyk (zob. 3.1): jednolita mapa bazowa zmniejsza reszty na wielu promieniach i rozładowuje napięcie „różnorodność–wyrównanie.”
• Baryonowa relacja Tully’ego–Fishera: ścisłe skalowanie masa–prędkość przypomina ustalony potencjał po długotrwałym działaniu statystycznego stoku.
• Baryonowa relacja przyspieszeń: systematyczne odstępstwa przy niskich przyspieszeniach taniej wyjaśnia statystyczna baza pociągu.
• Słabe soczewkowanie galaktyka–galaktyka: w dużych próbach kierunek „zszywania” stoku potencjału zgadza się z widzialną dystrybucją i polami zewnętrznymi.
• Ścinanie kosmiczne: makroskalowe tekstury dolin/wałów potencjału współgrają z „topografią” mapy bazowej.
• Silne soczewkowanie (pierścienie Einsteina/wiele obrazów) i opóźnienia: drobne różnice wielodrogowe i małe przesunięcia ku czerwieni zgodnie zbiegają do mapy bazowej; w rejonach zdarzeń widoczna jest zwłoka osi głównej i amplitudy.
• Rozbieżność masy dynamicznej–soczewkowej w klastrach: mapa bazowa tłumaczy systemowe odchylenia mniejszą liczbą „łatek.”
• Przesunięcia pików masy w łączących się klastrach (typu Bullet, zob. 3.21): w dynamicznym wzorcu fazowa rozbieżność między pikiem masy i jasności ewoluuje regularnie z epoką.
• Preferencja „siły soczewkowania” w kosmicznym mikrofalowym tle (CMB): lekkie wzmocnienie na wielkoskalowych stokach zgodne z kierunkiem długotrwałego sumowania.
• „Zbyt wczesne” pojawianie się supermasywnych czarnych dziur (zob. 3.8): stromsze stoki statystyczne i gładsze drogi zasilania pomagają wyjaśnić wczesną, szybką akrecję i wzrost.

VIII. Podsumowując
Statystyczna grawitacja naprężeń zastępuje „dodawanie bytów” „dodawaniem odpowiedzi”: dzięki środowiskowo zależnemu jądru równoważnemu kumuluje niezliczone lokalne dociągnięcia w makroskopowy stok. W spokoju wzorzec jest stabilny; w zdarzeniach dynamiczny, anizotropowy i „z pamięcią.” Jedna mapa potencjału powinna obsługiwać wiele kanałów, ściągając reszty rotacji–soczewkowania–czasowania w jednym kierunku; wraz z szumem tła naprężeń odsłania klarowną sekwencję przyczynową „najpierw szum, potem siła” i pełny obraz „ciągnij–rozpraszaj.”